بعد از سه ماه برگشتم مسکو ، از تعطیلاتی بگم که بیشترش تو مطب پزشکا و بیمارستان گذشت به خاطر جراحی فیبرومم ، از خواهرکم ، از همسرشون و حتی بچه هاشون که چقدر این مدت زحمت کشیدن برای من از اینکه الان که اینجام چقدر دلتنگشونم و دوست داشتم گنحیشکم اینجا بود تا بوسه بارونش می کردم . گنخیشک دیشب به خاطر رفتن من گریه می کرد و من چقدر دلگیر بودم ، قول دادم که در اولین فرصت برگردم و ببینمش ! خداحافظی که خودمو کنترل کردم که گریه نکنم اما امروز در اولین تماس تصویری نتونستم و بغض خفه شده اشک شد و بارید . امروز یکشنبه هستش و اینجا تعطیله و مثل غروب جمعه شده ! صدای زوزه باد میاد و قلب آدم میگیره ...

به قول خواهری روزای اول اینطوریه و بعدش عادی میشه .